En dan is nu het einde in zicht van dit weblog. De afgelopen 1,5 jaar heb ik met veel plezier stukjes geschreven over ons leven in Noorwegen. Maar, na nu zijn we verhuisd naar China…. Voor iedereen die onze verhalen in China wil lezen ga naar: http://gloetjesuitchina.web-log.nl.
Iedereen bedankt voor de leuke reacties!! en tot in China.
En voor de statistieken: in de afgelopen tijd zijn er 29733 pagina’s bekeken door 9934 bezoekers, dat is gemiddeld 437 bezoekers per maand.
Het huis is leeg en blinkend schoon. Aan mijn sleutelbos bungelt slechts een sleutel, die van mijn ouders, alle sleutels zijn weg, die van de Saab en de Passat en die van de voordeur de waskamer en de kelder. Alles weg.
Gelukkig hebben we de sleutel van het hotel nog, die met zo’n grote broekzakonvriendelijke sleutelhanger behoorlijk in de weg zit. Vanavond nog een laatste nachtje in Stavanger gelukkig nog even wat mensen gedag zeggen. Of ik nog echt kan huilen weet ik niet, want de afgelopen dagen en weken zijn zo emotioneel geweest dat ik niet meer weet of er nog tranen over zijn. Morgenochtend vliegen we naar Nederland en dan kunnen we eindelijk zien of onze kinders gegroeid zijn.
Gelukkig hoeven we vanavond nergens meer aan te denken, we kunnen niets meer vergeten en we hoeven niets meer in te pakken…..wat een heerlijke gedachte.
Nog een ding dat ik kwijt wil… die schoonmaakploeg (7 man) die vandaag ons huis met bezemen heeft gekeerd, was helemaal geweldig. Ik heb toch nog zeker een half uurtje op mijn oven zitten soppen, maar deze heren (dus ze kunnen het WEL) hebben de oven zo gepoetst dat deze gewoon weer naar de winkel terugkon, zo de doos weer in en net doen of-ie nieuw is. Zelfs het behang werd schoongemaakt. De tip voor iedereen, laat zo’n schoonmaakploeg los in je huis als je weggaat, dat scheelt een hoop ellende.
Deze kleine van bijna 16 weken, volgens de deskundigen wordt rond 10 maart in China geboren.
In een vrijwel ingepakte woonkamer staat alleen de computer nog niet ingepakt, verder is alles ingepakt. Ook Arnes fietssleutels die hij eigenlijk nog nodig had en mijn kadootje voor de buuf (al was dat dan maar een grapje, namelijk een nepgouden ring).
Vandaag wordt de rest ingepakt en vanavond slapen we in een hotel, laat pas want we gaan nog even gezellig bij Aart en Titia langs.
Kijk vanmiddag nog even voor breaking news……… als de compu niet is ingepakt.
Het grote verhuizen is begonnen. Vanmorgen stonden er twee heren en een zeer potige dame voor de deur en binnen een mum van tijd waren ze gewapend met messen en rollen karton en bubbeltjesplastic bezig om al onze spullen verhuisklaar te maken.
Hier een foto van onze huiskamer na 1 uur werken door 1 persoon.
Vanmorgen voor het laatst de zaterdag met zijn allen rustig begonnen. Deze week doen we een heleboel dingen voor het laatst en zo langzamerhand worden we ons daar bewust van. Zelfs toen ik vanmorgen de wc-rol ophing dacht ik: "mmmm zou dit misschien de laatste rol zijn die ik in deze wc ophang?" Nu hebben we 3 wc’s dus de menselijke behoeftes worden redelijk gelijkelijk verdeeld. Je zou er bijna een sommetje op los willen laten, maar dat doen we toch maar niet.
Vanmorgen hebben we pasfoto’s laten maken, 15 stuks pp. Heerlijk dat digitaal pasfoto’s maken, ze slaan gewoon je foto op en over een paar jaar kunnen ze nog steeds de zelfde pasfoto 15 keer afdrukken, zo blijf je jong. Maandag kunnen we ze ophalen, ik hoop dat ze een beetje mooi zijn geworden en dat de camouflagestick zijn geld weer dubbel en dwars heeft verdiend, want die wallen van mij….
Het goede nieuws is dat we in ieder geval gisteren de laatste prikken in Noorwegen hebben gehaald en ik denk eerlijk gezegd ook niet dat het gelukt was om ze nog een keer vaker het vaksinersenter in te krijgen. Joost heeft zich overigens wel van zijn gevoelige kant laten zien, ondanks de vele prikken, gaf hij spontaan de prikmevrouw een echte kus, toen ze op haar knieen ging zitten. Ze was zelf ook erg verbaasd, want normaal willen de kindertjes echt niets meer van haar weten, zeker niet na 12 prikjes.
Vanmorgen weer een taxichauf gespeeld. Ik heb nog steeds geen echte chauffeurspet, maar die zou mij zeker niet misstaan. Eerst Arne naar zijn werk gebracht, dat duurt ongeveer 20 minuutjes en toen de kindertjes op school afgezet, nog eens 20 minuutjes en toen weer in 10 minuten naar huis gereden. Dus ik ging om kwart over 8 weg en ik was om bijna half 10 terug.
Nu kan ik snel wat verhuisdingen gaan regelen en dan de kids weer ophalen op school en dan vanmiddag Arne weer oppikken op zijn werk. Tja, de laatste loodjes zullen we maar denken he. Bovendien is met de auto nog altijd beter dan met de bus, alhoewel de kids daar een andere mening over hebben helaas.
Dit is het poppetje van de Noorse busmaatschappij Kolumbus, briljante naam voor een busorganisatie, die overigens ook nog wat met boten doet.
Om 10 voor half 7 ging vanmorgen de wekker, voor de eerste keer dan. Na nog eens 9 minuten stond Arne naast zijn bed want een 5 voor 7 zou de taxi voor de deur staan om hem naar het vliegveld te brengen. Arne gaat vandaag naar Bergen om met nog een paar andere collega’s een presentatiemarathon te houden voor wat hotemetoten van Hydro. Vanavond wordt dan (eindelijk) dit project afgesloten met een etentje in bevaeremewel, waar we vorige week ook met mijn ouders hebben gegeten.
Bente was wakker geworden van het gerommel van haar vader en posteerde zich languit op zijn kantje van het bed. "aaaah gezellig" zei ze en wilde graag liggen als een puzzeltje, of, in gewoon Nederlands lepeltje-lepeltje. Om 7 uur was het ook tijd voor de rest van de familie om de warme nestjes te verlaten, want de 1e schooldag stond weer voor de deur. Het was weer even wennen aan het strakke aankleed- en ontbijtregime, maar uiteindelijk waren we in recordtijd klaar en konden we nog dik een half uur spelen voordat we vertokken.
Bente gaat nu naar pre-school 2 en ze gaat nu 5 ochtenden in de week van 9.10 tot 13.00. Haar klas van vorig jaar is maar gedeeltelijk het zelfde. In de zomervakantie vertrekken er altijd veel mensen naar een volgende locatie, dus het was een mengelmoes van bekende en onbekende gezichten. Maar haar gezicht klaarde op bij het zien van Catalina. Ook miss Jeanine die, vorig jaar zowel in de klas van Joost als in de klas van Bente heeft lesgegeven was een van de bekende gezichten. Zij is een van de drie vaste leerkrachten in de klas, naast miss Ann en miss Sally. Nadat we samen even in de klas hadden rondgekeken en een mooie tafel met roze paardjes en een suikerzoet kasteel hadden gevonden was het tijd voor een dikke kus.
Joost miste zijn zusje vandaag wel, hij wilde niet eten (behalve koekjes) of drinken dus we waren wat aan de vroege kant terug, nog net op tijd om een glimp op te vangen van Bentes klas die buiten ging spelen. Ze liep heerlijk hand-in-hand met een Koreaans meisje naar de speeltuin toe. Bente antwoordde volmondig: "leuk" toen ik vroeg hoe het was geweest en ook miss Ann beaamde dat ze zich prima had vermaakt, leuk had meegespeeld en dat ze veel knuffels had gehad. Alleen ze was een beetje stil geweest, maar dat heeft ze altijd een beetje op school. In de auto zat ze vol verhalen over nieuwe liedjes, nieuw speelgoed en klapspelletjes. Op haar jurk prijkte een prachtige sticker, omdat ze zo goed haar best had gedaan bij de klapspelletjes vertelde Bente me trots….maar morgen bleef ze toch liever thuis.
Hundreds of thousands of students had their first day of school on Monday. Some of them had to learn to carry guns and be prepared to shoot — polar bears. Helga Therese Tilley Tajet (from left) Eliza Harris and Helene Birkelund Erlandsen started their school year with a course on weapon use and survival in the Arctic. PHOTO: OLE MAGNUS RAPP Reindeer can also be encountered on Svalbard, like here at the Norwegian Polar Institute’s research station in Ny-Ã…lesund, which got a dusting of new snow over the weekend. PHOTO: OLE MAGNUS RAPP Students on the Arctic archipelago of Svalbard aren’t allowed to leave their village without a shotgun and ammunition. That’s because hungry polar bears can be behind every swing on the island. Although no one wants to shoot a polar bear, and they’re indeed protected by national law, the huge white animals can quickly outrun a human. And humans don’t have a chance if confronted by an aggressive bear. So everyone on Svalbard needs to be able defend him- or herself, and students undergo weapons training every year. "We feel more secure and look forward to learn a lot more," said Helga Therese Tilley Tajet of Moelv. She’s studying meteorology at the University of Oslo and will concentrate on the Arctic marine climate for the next six months at the university on Svalbard, UNIS. The students are also trained in Arctic survival techniques in addition to how to use a weapon. "It’s absolutely necessary," said UNIS director Gunnar Sand. Much of the course work involved is carried out in the field, and the students also go trekking in their free time. The school lends out weapons, ammunition, tents, sleeping bags, survival suits, snow scooters and other equipment that’s essential in the Arctic landscape. "Polar bears are one thing," Sand noted. "Even more dangerous is the extreme cold, and the winds. There also are dangerous glaciers, steep cliffs, and it’s a long way between settlements."
Buiten vallen de mussen van het dak terwijl het binnen lekker toeven is onder het genot van een ijsje en veel koude drankjes, maar vanmorgen was het weer drukte van jewelste in Huize Chaotica. Eerst moest Arne naar de tandarts om wat herstelwerkzaamheden aan zijn gebit uit te laten voeren. Een prachtige nieuwe witte vulling vervangt een oude amalgaanvulling en…. er zijn ook nog wat cosmetische werkzaamheden uitgevoerd. Dat ging allemaal erg snel, want om kwart voor 9 was hij weer thuis. Toen moest de hele familie de auto in om papa weg te brengen naar zijn werk. Twee weken geleden hebben we de Saab namelijk verkocht en nu moeten we het doen met 1 auto en dat is af en toe even organiseren.
We konden thuis nog net een fruitje doen met de familie en hop de auto weer in. We moesten met Bente naar het ziekenhuis voor de orencontrole. Dat was wel handig om het hier nog te doen, want in China is het maar weer afwachten waar en of er een goede orendokter is. Helaas lag het vaccinatie-drama van Bente nog vers in het geheugen en vertrouwde ze die "Engerd" in zijn witte jas voor geen meter. Stijf duwde ze haar oren dicht. Ook de mevrouw die een andere test moest doen kreeg niets in haar oren, maar kon haar wel overhalen om een gehoortest te doen. Die was gelukkig bijna goed. Haar linkeroor was helemaal in orde, maar haar rechteroor had een klein dipje. Ik denk zelf dat ze daar weer een ontsteking heeft… maar dat kon niet bevestigd worden, want ja, daarvoor moeten ze toch echt in je oor kijken.
Vanmiddag wordt het weer bellen, bellen en nog eens bellen met de nodige instanties….. En morgen weer prikken halen
